Pink Pearls Amsterdam

“Zoals andere meiden werd ik verliefd op jongens, want dat is de manier waarop het leven verondersteld wordt te gaan. Ik trouwde met een jeugdvriend en werd zwanger. Maar je kunt niet gelukkig zijn als je met iemand samenleeft die niet krijgt wat hij verwacht en als jij niet krijgt wat je nodig hebt. Totdat ik een vrouw tegenkwam die me zó raakte, dat mijn hart zich vulde met blijdschap en betekenis. Ze verbaasde me zodanig, dat ik dacht dat ik opnieuw tot leven kwam. Nu weet ik wie ik ben, wat ik wil. Ik herkende mezelf!”

“Ik hoorde veel verhalen over het lijden dat velen ervaren op het moment dat zij zich bewust worden van hun homoseksualiteit; verhalen over hoe zwaar het voor hen was om zichzelf te omarmen. Maar ik wilde léven en bezocht Russische forums en chatrooms waar meiden kwamen. Zo ontmoette ik degene die mijn leven zou veranderen. Ik ben niet de persoon die een dubbelleven zou leiden of zou liegen. Ik ben gewend open en eerlijk te zijn, zowel naar mezelf toe als naar anderen. Ik verwachtte geen begrip voor mijn bekentenissen, maar wat er daadwerkelijk gebeurde, zag ik niet aankomen.”

“Er volgden maanden van verschrikking, die ik eerst helemaal alleen doorstond en later met mijn vriendin, die haar huis, studie, vrienden, stad en land voor mij achterliet. Elke dag dat we samen waren, voelde als de laatste. We konden elk moment gescheiden worden. Mijn moeder en mijn man verenigden zich in een ‘heilige oorlog’ om me te redden van deze misstap, van mijn waan in hun ogen. In deze strijd werd al het mogelijke ingebracht tegen mijn vriendin en mij, omdat ze ons wilden scheiden.”

“Op het politiebureau streefden de agenten ernaar de echtgenoot te helpen zijn vrouw te behouden en de lesbienne, die kwam om een gezin te ruineren, het land uit te zetten. Niemand bekommerde zich om mijn mening en wensen, men nam gewoon het recht om mijn leven conform eigen overtuiging en principes te beïnvloeden. Elke keer dat agenten ons samen op straat zagen, namen ze ons mee naar het bureau. Daar probeerden ze ons te overtuigen en te bedreigen. Het hoofd van de paspoortcontrole weigerde een visum te verstrekken aan mijn vriendin. Hij riep haar op kantoor, beledigde haar en gooide haar het paspoort in het gezicht met de woorden dat er in ons land “geen plaats is voor lesbiennes”.”

“Zelfs de docent op de middelbare school waar mijn zoon op zat, mengde zich in de ongelijke strijd met een verhaal over zonden. Om te voorkomen dat mijn zoon psychisch onder druk zou worden gezet, werd ik gedwongen hem naar een andere school te sturen. De migratie politie schaduwde mijn vriendin. Er waren zo veel hindernissen die we moesten nemen om samen te kunnen zijn! Terugkijkend vraag ik me af hoe we in staat zijn geweest deze aanvallen te pareren. Er is maar één antwoord: alleen liefde vormt deze onuitputtelijke bron van kracht en vastberadenheid. Maar niet alleen onze liefde gaf ons deze kracht, we hadden ook vrienden die ons hielpen in deze noodsituatie. We hadden krachten vanuit het universum aan onze zijde om ons te steunen in onze liefde. Daarnaast kwamen er veel mensen met een missie in ons leven, die weer verdwenen zodra de missie volbracht was.”

“Zo kwamen we ook in contact met de LGBT-organisatie GenderDoc-M. De medewerkers luisterden drie uur naar ons zonder ons te onderbreken. We werden in contact gebracht met een jurist die ons verder begeleidde. Bovendien werd mij rechtsbijstand toegezegd om de voogdij over mijn zoon te krijgen, want mijn moeder en mijn ex-man wilden me mijn kind afpakken. Zo werden onze rechten uiteindelijk gerespecteerd, en werden de politieagenten die ons lastig hadden gevallen, gestraft. In de rechtbank werd door de tegenpartij nog wel mijn seksuele voorkeur ingebracht als argument, maar de rechter oordeelde dat ik een betere ouder voor mijn kind was.”

“Wat waren we gelukkig. De houding van mijn moeder naar mij toe veranderde in positieve zin en mijn ex-man verdween voorgoed uit mijn leven. Nu geniet ik van mijn eigen leven, ik ben gelukkig. Ik word omringd door vrienden en een gezin. Mijn zoon accepteert en begrijpt me en is ook gelukkig. Of ik deze terreur nog een keer zou kunnen doorstaan? Ja. Ik wil koste wat kost mezelf kunnen zijn.”

http://pinkfreedom.hyves.nl/

http://www.facebook.com/pages/Pink-Freedom-for-Western-and-Eastern-Europe/202913519744876