Pink Pearls Amsterdam

Ik schrijf romans, gedichten, columns, liedjes, cabaretteksten en toneelscripts. En ik film. Vorig jaar december verscheen mijn debuutroman ‘Een latte, een cappu en een espresso’. Dit jaar en volgend jaar werk ik aan een documentaire en een roman over de vergeten vluchtelingen van het Aziatische land Bhutan en de relatie met mensenrechten en onze CO2-rekening. Meer weten daarover? Volg me op www.theatmaproject.org. Voor dit project zal ik een tijdje in Nepal gaan wonen en werken. Onder het regiem van een dagelijkse, twaalfurige ‘power outage’, maar met wifi.

Nou, wat verder nog? Ik ben forty-ish, woon in Den Haag en leef in Amsterdam ... Drie kinderen maken deel uit van mijn bestaan. Na een leven als zogenaamde ‘veranderaar’ (organisatieadvies, projectmanagement) in een door mannen gedomineerd wereldje, was het me duidelijk. Als man klopte het voor mij niet. Na 42 jaar slecht acteren is de vrouw in mij uitgebroken. Niet zonder slag of stoot en zeker niet als vanzelf, maar toch. Oh ja, en ik bleek van vrouwen te houden. Goh. En dus was ik ineens lesbisch. Tsjonge. Ja, sinds dat gendergedoe is mijn leven wel wat veranderd.

Ik ben een beetje een kroegschrijver, en ik heb zo mijn favoriete plekken om rond te hangen: ‘De Balie’, ‘Saarein’ en nog een paar plekjes in Amsterdam, en ‘Den Engel’ en ‘September’ in Den Haag. Mijn grote liefde heb ik nog steeds niet gevonden, hoewel ik daar meerdere keren anders over gedacht heb. Misschien is schrijven wel mijn grote liefde en houdt dat in dat ik niet de meest geweldige partner ben. Schrijvers horen immers in zekere zin asociaal te zijn. In zichzelf gekeerd (ben ik niet), erudiet (wat?), bescheiden (no way), arrogant (sure), wereldvreemd (absoluut) en chaotisch (yep, dat ook).

Annelies vroeg me een tijd terug te schrijven voor Pink Pearls. Als invalschrijfster. En jawel, het is me gelukt: ze wil dat ik blijf. Dat is heerlijk om te ervaren. Ik vind het zeker erg leuk om voor een nieuwe voor-en-door-vrouwenwebsite te schrijven. Het past in ieder geval bij me. Dus hoop ik dat jullie de komende tijd met plezier mijn teksten zullen lezen. Soms een artikel en mijn column ‘Op de naaldhak genomen’. Over vrouwen, over gender, over transgender, over transgendervrouwen. Gewoon om eens een lekker all inclusive-geluid te laten horen in onze door de LGBTIQ-alfabetsoep geregeerde hokjeswereld. Met een vette knipoog en de nodige kritiek en zelfspot.

Alice Verheij is een transgender. Voor een project over de vergeten vluchtelingen van Bhutan woont zij de komende tijd in Nepal. Voor Pink Pearls Amsterdam vertelt ze over haar leven.