Ga direct naar de inhoud

Pink Pearls Amsterdam

Linkplaza voor lesbische vrouwen in Europa

Kies je taal:

  • Nederlands
  • English
  • Deutsch

Pink Pearls Magazine Uitgave Nr. 3

Pink Pearls Amsterdam magazine 3 Nederlands

Op de naaldhak genomen

Column Alice Verheij

Daar zit ik dan. Midden in de rimboe in de buurt van Birgunj, in de snikhete Terai in het zuidoosten van Nepal. Op een bruiloft. Ik kijk naar de vrouwen om me heen en zie mezelf opvallen door lengte en lichte huid, de afwezigheid van een gouden neussieraad en het niet hebben van een man. Ik kan niet ontkennen dat het uiterlijk vertoon van de Hindoestaanse bruiloft schitterend is. Alle aandacht die de vrouwen hebben voor de bruid, die met grote regelmaat onder handen genomen wordt om vooral maar zo mooi mogelijk te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik alle gebruiken herken, maar naast alle moois is ook tragiek voelbaar.

~ Door Alice Verheij

De tragiek van de bruid, die vandaag haar eigen familie moet verlaten en met de bruidsschat naar het huis van de familie van haar man verhuist. Het verdriet in haar ogen is zichtbaar, want het afscheid is zwaar. Gelukkig is haar nieuwe familie haar welgezind, iets wat niet eens vanzelfsprekend is.

Het feest is uitbundig en de vrouwen nodigen me uit om met ze te dansen op het opzwepende ritme van trommels en klappende handen. De bruid die naast haar man in het openluchttempeltje zit, lacht gelukkig ook. Ze lijkt blij met haar man en hij met haar. Niet veel later krijg ik weer die vraag: “Do you have a husband?” Ik zeg van niet en krijg een meewarige blik. “But you have children?”, wordt me met onbegrepen blik in de mooie ogen gevraagd. Of mijn man dan misschien overleden is, is even later een van de vragen. De gastvrouw probeert te begrijpen hoe mijn leven georganiseerd is, want ze spreekt bijna nooit iemand uit het Westen. Als ik zeg dat ik nooit een man heb gehad, is ze even opgelucht, omdat een weduwe hier een vloek met zich meedraagt. Maar al snel kijkt ze me weer zorgelijk aan. Ik twijfel. Vertel ik haar dat ik getrouwd was met een vrouw? Dat ik niet met een man maar met een vrouw wil leven? Dat ik vroeger als man gezien werd? Dat ik de vader en niet de moeder van mijn kinderen ben? Ik zwijg.

De volgende dag praten we weer en ik vertel dat ik liever met vrouwen leef. Ze kijkt me aan, lacht even en vraagt of het gedrag van haar zoontje lijkt op dat van mijn kinderen toen ze klein waren, want hij is zó druk. Gewoon een moeder die met een andere moeder praat over de opvoeding van de kinderen. Ze vertelt me dat vrouwen hier het vaak moeilijk vinden om zich te moeten voegen naar de regels van de familie en de religie. Dat ze het zelf graag anders zouden willen, dat ze vrijer zouden willen zijn.

Later die dag vliegen we gezamenlijk naar Kathmandu. Mijn gastvrouw moet naar de stad met haar zoontje, omdat ze er moet werken als journalist. Levend tussen de tradities van het platteland en de langzaam verwesterende stad. De rode sari is vervangen door een lichtblauwe Nepalese outfit. Alleen de rode streep in de scheiding van het haar verraadt nog dat ze getrouwd is. Bij het afscheid geeft ze me een zoen op de wang.

 http://www.headwindfilm.com

 

 

Wat vind je verderop in deze uitgave?

Algemeen

Stormachtig Stil meer dan nodig

Een dag na de presentatie van het boek Stormachtig Stil, levensverhalen van roze ouderen, ging een medewerkster in de zorg, enthousiast naar haar werk, het boek en een stel kaarten van het boek in haar… » Lees verder

Uitgaan

Limbo Mix Party

Op zaterdag 22 februari 2014 vanaf 21.00 uur in discotheek de Koempelclub in Brunssum. Burlesque Natsumi Scarlett en Boylesque Raoul Dumas verleiden het publiek met hun theatrale, sexy en stijlvolle acts. » Lees verder

Naar boven